|
|
| |
Column
Schoonheid
Net op tijd heb ik mijn grote lichtlamp van
de zolder gehaald. Dertig minuten per dag met
mijn ogen voor het Portugese daglicht. Oef,
gered. Dat helpt. Ik werk weer. Ik lach weer.
Net op tijd heeft Tilburg een strategische zet
gedaan. Ivo Opstelten aangesteld als waarnemend
burgemeester. Wat een zegen! Wat een geluk! Een
ademteug van Opstelten doet die miezer van een
Smolders achterover zijn mand inwaaien. Hupsakee,
af, koest en blijfffff daaaarrr Hansss. De
donderende stem van Opstelten golft door De
Raadzaal en trekt een helder lichtspoor over
deze mistroostige industriestad. Oké, oké ze
doen echt hun best die Tilburgers; om af te
zwakken dat Tilburg lelijk is. Ze bouwen en
asfalteren in een poging de stad smakelijker te
presenteren. Maar, ik woon er nu 21 jaar en
merk er niets van. Ga maar eens op het
Stadhuisplein staan en voel. Wat? Je voelt
niets? Juist, dat kan ook niet. Want hoe goed de
Brabanders het ook menen, de warmte zit vooral
in hun harten. Van hun ‘uiterlijk’ moeten ze het
niet hebben.
Een voorbeeld. Het kunstwerk – een draaiend huis
– op de Hasselt rotonde. Je maag komt kermend
omhoog als je het gedrocht durft te aanschouwen.
Als je glurend door je wimperharen het
miljoenenproject passeert rijd je naar Noord,
ai,ai,ai, richting het ziekenhuis, pffff, of
naar Ringbaan Oost, mijn God, wat een ellende.
Het draaiende huis als kruispunt voor Tilburgs'
schoonheid. “Hoe-ist?,” vragen ze in Tilburg.
Nou, nogal beroerd eigenlijk.
Maar er gloort hoop. Behalve licht in de
duisternis en Ivo is er de Tilburgse kroeg. Dé
redder in nood. Als je daar dan staat, op welk
Tilburgs plein dan ook, stap dan even een kroeg
binnen. Meteen naar de bar lopen, een biertje
bestellen en weer even voelen. Kijk! Dan snap je
dat ze het zo slecht nog niet menen die
Tilburgers. Goede kans dat je wat langer blijft
dan een biertje. En leuke, interessante mensen
ontmoet.
Wie gaat deze twee uitersten samenbrengen? Ivo?
Nee! Ivo gaat orde op zaken stellen. Ook goed.
Zijn, of haar permanente opvolger dan?
Misschien? Tilburg, het lelijke eendje,
ingeklemd tussen de zwanen Den Bosch en Breda,
zal een metamorfose moeten ondergaan die zijn
weerga niet kent. En beste bestuurders, dat zit
‘m niet in veel hoge woontorens (“Kijk we horen
erbij, hoooog hè?”), bloembakken aan
lantarenpalen langs de Korvelseweg (“Let op de
details, we willen echt wel hoor!”) of de
gloednieuwe cityring in aanleg die ondernemend
Tilburg in de kiem smoort (“We zijn net
Amsterdam, zien jullie dat?”). Nee, het zit in
de finesse. Een vrouwelijke touch. Aankleding,
verlichting, kunst, renovatie van lelijke
panden, een reducering van neonreclame, het
juist toepassen van nieuwbouw. En bomen, veel
mooie, grote bomen.
Net op tijd ligt Tilburg bij de psychiater op de
bank. Het minderwaardigheidcomplex van een stad
met een schoonheidsfoutje is onderkend. De warme
omhelzing die je voelt als je in de kroeg staat,
waaiert uit over pleinen en straten. Net op
tijd!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 5 november 2009 |
|
|
|
Lees
meer