| |
Column
Sentiment
Nietsvermoedend loop ik de schouwburg van
mijn jeugd binnen. Een gewone schouwburg,
onveranderd sinds mijn jonge jaren. Mooi vind ik
dat zaken die blijven zoals ze zijn. Schijnbaar
dan, want meteen stuit ik op een maquette en
schreeuwerige bouwplannen voor een nieuw
Theater. Doetinchem staat niet stil. Waarom
zouden ze ook. Net voorbij de garderobe kringelt
een bekende geur van vergeten momenten uit mijn
jeugd mijn neus binnen. Ik ben opeens zes,
(eerste balletvoorstelling), en dertien, (grote
musicaluitvoering van de middelbare school) en
stuiter welhaast terug in de tijd. Ik weet in
een split second weer hoe ze eruit zien, de
kleedkamers, daarachter het toneel. Hoe de zware
toneelgordijnen voelden en hoe ze openschoven.
Hoe het hout van de bühne kraakte onder mijn
kindervoeten. En alle voostellingen die ik ooit
zag van bekende en minder bekende artiesten
verschijnen in een soort van diavoorstelling
voor mijn ogen. Het hedendaagse brein kreunt
onder zoveel onverwachts sentiment. Geuren, weer
die verdomde geuren, die je terugzetten in de
tijd. Ik word oud. Dat denk ik. Steeds vaker ben
ik even terug in het verleden. En mijmer over de
ontluikende lente van de tijd die achter me
ligt. Hoe ik daar, in die zachte bordeauxrode
stoelen, kon zitten en dromen van een groots en
meeslepend leven. Sidderend, met kippenvel,
tranen en intens tevreden. Ik keek als kind eens
naar een optreden van Lenny Kuhr en werd geraakt
door de pure kracht van deze zangeres. ´Dat wil
ik ook. Die eigenheid, die sprankeling, dat
geloof in eigen kunnen.´ En nog steeds raken
haar nummers me meer dan ik durf toe te geven.
En luister ik, de ogen dicht, op Youtube, naar
het nummer 'Ik
zal altijd om je blijven geven'. Oude tijden
herleven en zetten beweging in vergeten emoties.
Bijna veertig. Dan hoor je het toch wel zo
ongeveer te weten. Hoe het werkt in het leven
dan. Wat je wilt, wie je bent, wie je vrienden
zijn en wie niet. Toch? Ik luister naar Lenette
van Dongen in de Doetinchemse schouwburg en weet
me getroost door haar echtheid. Nog zo’n vrouw
die de ware bedoeling van het leven probeert te
ontrafelen, daar natuurlijk niet in slaagt en
zuchtend haar onzekerheden deelt. Daar hebben we
iets aan, daar komen we verder mee. Geven, denk
ik, het gaat om wat je geeft. Misschien vinden
sommigen het niets. Nou en! Maar laat je je
masker zakken en toon je je ware zelf, dan
vallen monden open, en breken alle lagen door.
Nog even luister ik naar 'Bedoel
je mij' op Youtube, zo wonderlijk mooi
gezongen door Lenette van Dongen. De
dichterlijke tekst gaat zo:
Je denkt aan mij
Ik weet precies waaraan je denkt
Je denkt aan 't glanzen van de parels
In de schelpen op de bodem van de zee
Of aan het razen in de steden zeer nabij
Je voelt je onverwacht tevreden
Of je nu denkt aan parels of aan steden
Je denkt aan mij, je denkt aan mij
Je denkt aan mij, je denkt aan mij
Ik weet precies wat je bedoelt
Wanneer je spreekt van groepen vogels
Die je laatst nog hebt zien vliegen in de lucht
Of van het ruisen van de regen in de hei
Je voelt je dodelijk verlegen
Want als je spreekt van vogels of van regen
Bedoel je mij, bedoel je mij
Bedoel je mij, bedoel je mij
Ik weet precies waarom je huilt
Je huilt omdat je bent vergeten
Hoe de vlinders altijd dansten in de zon
Of om het slent'ren door de straten zij aan zij
Je voelt je grenzeloos verlaten
Of je nu huilt om vlinders of om straten
Je huilt om mij, je huilt om mij
Je huilt om mij, je huilt om mij
Eerder ook gezongen door Thérèse Steinmetz,
op muziek van wijlen Pieter Goemans en met het
orkest van Bert Paige. Geschreven door Ton
Vingerhoets.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 10 mei 2009 |
|
Lees
meer