|
|
| |
Column
Slippertje
Honderden eikels kraken onder mijn
teenslippers als ik, in opperste zomerstemming,
de hond uitlaat. Eikels? Nu al. Gvrdmm. Het is
eind augustus! En wat doet al dat bruine blad op
het gras? Ik voel kippenvel optrekken, een paar
regendruppels vallen op mijn blote schouders. De
hond schudt geagiteerd het water van zijn vacht.
“Ik heb geen zomerjas,” zeg ik tegen mijn hond.
“Ik ben van de Bond Tegen Zomerjassen.” Liever
zeiknat dan zo´n beige Libelle geval met
ceintuur, een sportief jack of erger nog een
wind- en waterdicht, ademend ANWB unisex-coat. Ik
heb geen zomerjas en ik wil er geen. Hetzelfde
geldt voor leuke zomerschoenen. Die heb ik wel,
maar ik kan er niet op lopen. Ieder jaar koop ik
ze weer, van die hippe gevalletjes met kek
hakje, om er vervolgens binnen tien minuten van
af te vallen. Behalve dat ik met hak tien
centimeter uitsteek boven 80% van de Nederlandse
bevolking, zwik ik al op een verhoging ´hoger
dan plat´. Bovendien knellen die moderne bandjes
of glijden ze juist van je hiel af, waardoor je
je bij iedere stap moet inspannen je
modeaccessoire niet te verliezen. Dolbij was ik
dan ook met de teenslippermode. Opeens droeg
iedereen ze en werd ik niet meer nagekeken op
mijn flipfloppers. Totdat de Birkenstock sandaal
zijn intrede deed bij het brede publiek. Een
heus kurken voetbed met drukpunten die je beloven
alle lichamelijke kwalen te genezen. Ik durfde
niet naar beneden te kijken toen ik ze had
gekocht en bleef angstvallig op eigen terrein
rondklossen. Je zult gespot worden met zulke
wanstaltige gedrochten aan je charmante voeten.
Gelukkig kreeg ik al na één dag een
vreemdsoortige, knallende hoofdpijn, een pijn
die geniepig doorliep naar nek, schouders en
rug, zodat ik zonder wroeging mijn duurbetaalde
impulsaankoop kon afgeven aan een vriendin.
“Veel té gezond,” verzuchtte ik en schoot
opgelucht in mijn zalige Havanna’s. Nu ik een
natuurlijke voetmassage krijg op het eikeltapijt
onder mijn slippers, weet ik dat het tijd is
afscheid te nemen van de blote-voeten-periode.
Nog even en de laars kan weer uit de kast.
Laarzen, lange vesten en winterjassen. Een prima
trio waarmee ik mijn weemoed naar zon en zee kan
verdrijven. Een van de kinderen heeft al
zelfgemaakte rode kool met appels, stoofvlees en
puree ´besteld´. Kijk daar heb je het al,
onvermijdelijk schieten we met een rotgang
richting herfst, een sfeer van haardvuur,
literatuur, rode wijn, stoofperen,
boswandelingen, theater en kaarslicht.
Tenminste, als we de vrouwenbladen moeten
geloven. Ik laat me ongegeneerd door deze
rooskleurige beelden in de luren leggen en hoop
zodoende de vooruitzichten van dagenlange
slagregens, chagrijnige gezichten, snotverkouden
en hoestende kinderen, binnenstebuiten gewaaide
paraplu’s en het afgrijselijke nep-licht van
mijn ´Philips humeurlamp´ te verdringen.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 2 september 2009 |
|
|
|
Lees
meer