|
|
| |
Column
Spiritueel
Zijn wie je bent is een zegen. Hoeveel mensen
zijn wie ze werkelijk zijn? Zonder te kijken
naar anderen, te schuiven en te schipperen,
concessies te doen aan de krachtige stem die
iedereen van binnen hoort. Hoor je niks? Half
Nederland hoort niks, wees gerust. Ze horen van
alles, dat wel, maar niet de innerlijke stem van
wijsheid. Denk je nu, wat een geklets, is ze
opeens spiritueel geworden? Eh, nou, ik niet
alleen hoor. Wij, de dertigers en veertigers,
gaan massaal naar coaches, loopbaanbegeleiders,
psychologen, shiatsu-therapeuten, helderzienden,
heldervoelenden, yoga-, mindfulnessles en
retraiteweekenden om het eigen 'ik' te
ontdekken. Vol goede moed storten we ons op
peperdure cursussen met namen als ‘Verdieping man-vrouw in heelheid’ en ‘Handreiking voor een
leven op weg naar bewustwording.’ Wij denken dat
‘oud zeer’ de veroorzaker is van onze kwalen en
zoeken genezing bij mesologen en osteopaten.
We zetten Boeddha’s in onze huizen, hangen jing
jang tekens boven de voordeur, zetten een tattoo
met geestverruimende betekenis op schouders en
billen en leren onze kinderen vooral op het
gevoel af te gaan. “Voelt het niet goed? Hollen
dan.” Waar naartoe? Tsja, dat weten we zelf ook
niet zo goed. We zijn namelijk beginners. Onze
ouders hielden zich ver van deze zweverige
toestanden en alleen de echte mafkezen gingen in
vroegere tijden naar een psycholoog. Ik durf te
beweren dat tegenwoordig het tegenovergestelde
waar is.
Een tijd geleden deed ik mee aan een
familieopstelling. Voor wie niet weet wat het
is: je brengt een levensvraag (ook zo’n
eigentijdse kreet) in en anderen verbeelden jouw
vraag in een soort bovenaards toneelstuk. Ik
keek met open mond naar die opstelling en zag
dat mijn moeder en vader, mijn man en kinderen,
angstaanjagend realistisch werden neergezet door
anderen. Hoe is dit mogelijk? De waxinelichtjes
twinkelden, de groene thee smaakte bitterzoet,
iedereen droeg pantoffels en we keken elkaar
begripvol aan. Ik dacht nog, dit kan ik
eigenlijk best goed. Ik word er niet eens
cynisch van! Totdat een van de deelnemers,
mister macrobioot himself; sikje, geitenwollen
sokken, lang gebreide trui en droopy-ogen om van
te gillen zo levensecht, op mij afliep en vroeg
of ik zijn werk wilde re-presenteren. Dat wil
zeggen: ik moest worden opgesteld als zijn
bedrijf. Ik had die ochtend al een dode oma
moeten zijn, een rol die me fantastisch was
afgegaan, maar deze rol, als ´onzijdig HET´,
schokte me! Ik knipperde twee keer met mijn
ogen, trilde van top tot teen en zei: “Euh, ik?
euh,...nee, sorry ik pas.” Mijn afwijzing ketste
als een flipperbal van de ene naar de andere
deelnemer. Even leek de familieopstelling
jammerend te mislukken en moesten de coaches
bijna het duurbetaalde lesgeld terugbetalen aan
de vijftien deelnemers. Maar gek genoeg
herstelden de cursisten zich razendsnel en keken
me bemoedigend aan. De kleine man bleef uiterst
kalm voor me staan, vouwde zijn handen voor zijn
buik, sloeg zijn dwepende ogen naar me op en en
zei zacht: “Natuurlijk Katja, wat goed dat je
nee durft te zeggen. Dit is heel dapper.
Dankjewel!”
Ik voelde me opgelucht, probeerde weer een mooie
kleermakerszit aan te nemen en grabbelde in de
snoepbak achter me. De Engelse drop was door de
gloeiende verwarming groot Engeland geworden en
ik peuterde er drie los, stak ze in een keer in
mijn mond en sloop naar de uitgang. De auto
startte meteen en toen ik een aantal kilometers
gereden had dacht ik aan mijn heerlijke warme
voeten. Ik had de geleende pantoffels nog aan!
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 18 oktober 2009 |
|
|
|
Lees
meer