|
|
| |
Column
Stenigen
‘We houden van elkaar, wat er ook gebeurt!’
riepen Siddqu en Khayyam, terwijl de volgende
steen alweer op hen kwam afvliegen. Door de
verhullende Burka konden we haar 25-jarige
gezicht niet zien, wel het bloed dat uit haar
lichaam stroomde en de blauwe stof langzaam
donker kleurde. Ik kijk naar de kuil waarin de
vrouw, die wordt beschuldigd van overspel, is
neergezet. Een stoffige zandvlakte in Kunduz
(Afghanistan). De sterfplek van liefde. De
sterfplek van hoop. De sterfplek van vrijheid.
De sterfplek van leven. Ik denk aan de intense
vreugderoep van een man die meedeed aan de
steniging. Zijn euforische haat kerft diepe
sporen in wat je als mens kunt verdragen. Ik
merk dat ik zijn blik probeer te blokken. Zijn
intenties wil vergeten. Zijn taal onvertaald
laten. Zijn ziel onbemind. Waar sta je als mens
als je een vrouw, een jonge kwetsbare vrouw,
kunt doodgooien? Met stenen? Hoe zit je er een
uur na haar dood bij? Drink je thee met veel
suiker? Eet je iets hartigs, ga je douchen, de
krant lezen, tv kijken, je vrouw nemen? WAT doet
de ziel van een mens die een ander met stenen
doodt? Gaat die ziel een eigen leven leiden? Los
van de handen waar bloed aankleeft? Los van
vonkende ogen vol wrok en haat? Los van de
kracht waarmee de stenen werden vastgepakt en
weggegooid? Die ziel, ooit misschien ook zacht
en menslievend, moet een vlucht nemen. Of is die
ziel zwartgeblakerd? Morsdood? Vergaan welhaast?
Ik betrap mezelf erop dat ik het beeld van de
half ingegraven vrouw in Burka niet van mijn
netvlies krijg. Het beeld waarvan voorheen
alleen verhalen bestonden is nu opeens
zichtbaar. Niet dat die zichtbaarheid de
werkelijkheid reëler maakt. Dat beeld is bijna
surrealistisch. Als ik probeer het filmpje van
de steniging terug te zoeken voor deze column
stuit ik op de meest verschrikkelijke sites
waarop mensen anoniem van alles roepen over
stenigen. Dat het prima is bijvoorbeeld dat
moslims elkaar op deze manier uitroeien. Ik
zucht. De anonieme inzender, de anonieme
mening-verkondiger op het internet is sowieso
niet serieus te nemen. Die mensen moeten we
vooral stelselmatig negeren. Wie de tijd heeft
te reageren op allerlei blogs heeft niet veel
omhanden. Wie zonder naam schoffeert en beledigt
zou eens naar binnen moeten kijken. Naar de
letters van wanhoop, frustratie en onmacht die
laf naar buiten sijpelen. Zonder naam.
Natuurlijk, zonder naam. Blijkbaar kunnen en
durven veel kwaadsprekers geen handtekening te
zetten onder hun eigen aantijgingen. Het zou
getuigen van moed als mensen staan achter hun
woorden, staan achter hun daden. In zekere zin
is de man die met zijn hoofd in beeld komt
tijdens de steniging een voorbeeld van gezicht
tonen. Wrang maar waar. De duivel in hoogst
eigen persoon liet de wereld sidderen, nadat
misschien wel zijn laatste steen de definitieve
doodsklap was voor Siddqu en haar 6 jaar oudere
geliefde Khayyam. Maar met de dood van de twee
geliefden ‘stierf’ ook de menselijkheid van de
daders.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 1 februari 2011 |
|
|
|
Lees
meer