|
|
| |
Column
‘Stil hè?’
‘Stil hè?’ ‘Tja. Best wel!’ Vijf woorden.
Gewone woorden. Woorden die veel zeggen. En
niets zeggen. Woorden tussen mensen. Mannen en
vrouwen. Man en vrouw. Stilte is een bijzonder
fenomeen.
Als het stil is in huis kun je lekker werken.
Stilte is heerlijk. Ik houd van stilte. Van die
eenzame stilte. Stilte waarvan anderen zeggen:
‘Ah, ben je helemaal alleen,...zielig. Zullen we
langskomen,...’
Nou eh,.. Hoeft niet. Dank je. Ik neem de
telefoon niet op. En de deur is op slot. En
zwerf een beetje van links naar rechts. In huis,
maar ook in gedachten. Meer is niet nodig. Af en
toe drink ik water en eet een cracker. Een
droge. Geen zin om iets smakelijkers te maken.
Het is goed zo. Mijn haren zijn nog nat. Het
valt me op hoe lang het duurt voordat het droog
is. Normaal blaas ik het in alle gehaastheid van
het ochtendritueel in vijf minuten droog. Niet
föhnen vandaag. Hmmm. Hoe het opdroogt is niet
zo belangrijk. Met de benen over mijn luie stoel
kijk ik naar buiten. Best mooi weer eigenlijk.
De hond vindt er het zijne van. Hij slaapt.
Naast mijn stoel. Mijn geruisloze makker. Hij
blaft alleen functioneel. Wat een zegen. Ik
bedenk hoelang ik dit ga volhouden. Niks doen.
Beetje hangen in de achteloosheid van
geruststellende leegte. Geen radio, geen tv,
geen pc, geen vragen, blikken, verwachtingen.
Pas laat in de middag, aan het einde van deze
sluimerende stilte, staat de hond op. Hij wil
naar buiten. Hoopvol kijkt hij me aan. Zijn ogen
vragen: ‘Ga je mee lopen?’ Ik bezwijk meteen.
‘Met jou lopen is beter dan met wie dan ook,’
fluister ik. ‘Stil hè, Tja best wel.’ Hij kijkt
en ik bloos van zoveel openhartigheid. De
wandeling is zoals ik hoopte. We komen niemand
tegen. De route is van ons. De wind waait. De
leegte van binnen is opeens wrang. Ik tik een
sms. Mijn eerste contact met de dag. Het leven.
‘Verlang naar jouw hand in de mijne, je arm om
mijn schouder. Je tikt terug: ‘Slik!’ ‘Stil hè?’
‘Tja, best wel.’
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 2 mei 2009 |
|
|
|
Lees
meer