|
|
| |
Column
Sukkel
Een eigen zaak behoeft enig onderhoud.
Blauwe enveloppen, inschrijven bij de KvK,
drukken van visitekaartjes. Denk niet dat ik de
hoop heb een gestroomlijnde administratie te
voeren. Geen hoop, maar ook geen ambitie. Zo dat
is er uit. Verwacht van mij geen laatjes en
mappen waarin zaken geordend bijeen liggen.
Verwacht niets. Op dat gebied dan. Ik slaap
bijvoorbeeld heerlijk nadat een blauwe envelop
in de bus is gevallen. Ik maak deze namelijk
niet open. De gemakzucht is deels desinteresse,
maar een ander deel is een serieus en lastig
probleem. Ik kan niet rekenen. Ergens is iets
fout gegaan in aanleg. Op wiskundig gebied ben
ik een absolute sukkel. Om aan te geven hoe
ernstig het met mij gesteld is,...mijn kinderen
rekenen mij ´eruit´. Tamelijk erg dus. Niet dat
ik er nou erg onder lijd. Ik verdoe geen tijd
meer met het verbloemen ervan en pak, indien
nodig, gewoon mijn rekenmachine. Zelfs dáárbij
moet ik goed nadenken. Een komma teveel en mijn
hele berekening valt in armoedige vodden uit
elkaar. Het nare is dat ik dit meestal pas veel
later ontdek. Met alle gevolgen van dien. Leg
mij iets uit op Jip en Janneke niveau en je hebt
kans dat het beklijft. Ooit wilden man en ik een
flat huren. We hadden hiervoor een basissalaris
nodig en manlief had dit uitgerekend. Ik mocht
naar de makelaar. De berekening zat in mijn
hoofd. Zaak was wel snel te gaan. Een paar uur
later en de getallen zouden zomaar als
zelfstandige ondernemers mijn hoofd zijn
uitgelopen. De makelaar keek op van zijn bureau.
´Wachtlijst, onderaan, geen kans,...bla,bla, bla.´
Totdat ik mijn berekening met een vloeiende
beweging rechtstreeks uit mijn (?) brains bij
hem op tafel legde. Hij keek me lang en minzaam
aan. Hmmm. Goede som. Strak gebekt vrouwtje. En
hij zei: ‘Nou oké, de flat is van jullie.’ Ik
voelde de macht van de cijfers die dag voor het
eerst. En ja, ook voor het laatst. Eerlijk is
eerlijk. Het is me nadien nooit meer gelukt
iemand met getallen over de streep te trekken.
De cursus ‘zelfstandig ondernemen’ bij de KvK
was onlangs dan ook een grote deceptie. Meteen
bij binnenkomst zag ik het al. Dit wordt
helemaal niets. Twintig startende ondernemers
zaten klaar voor een avondvullend financieel
programma. De eerste zin van de spreker ging
over belasting en btw. Jawel. Ik was al weg.
Figuurlijk dan. Letterlijk gezien kon ik me
alleen nog met plotselinge neiging tot overgeven
uit de voeten maken. Maar ik was moe. Geen zin
in een toneelstuk. Dus bleef ik braaf zitten met
mijn tas van de KvK op schoot. Wat zit er in die
tas eigenlijk? Een schrijfblok, dikke pakken
informatie, een gele pen en een puzzel. Aardig.
Kon ik mooi even proberen. De woorden met teveel
getallen ketsten af op mijn gedachten.
Automatisch werd alle informatie geblokt.
Handig. Ik wist opeens weer wat ik vroeger deed
op school tijdens dit soort bijeenkomsten.
Tekenen. En lachen. Ik tekende de presentator.
Mooie kop. Dik, kaal, snor en krijtstreeppak.
Makkelijk scoren. Daarna tekende ik een
koppeltje. Het pas geboren stel (in de pauze zag
je iets opbloeien tussen twee schitterende
gelijken) was ook een makkie. Lachen? Ik besloot
de tekeningen niet te laten zien aan mijn
vriendin. Ze fluisterde alleen maar, ´ben je een
column aan het schrijven?´ Ons kent ons,..bijna
goed! ´De column komt later,´ zei ik zacht en
zakte mismoedig onderuit. Nog maar twee uur. Dan
mag ik gaan. En ik voelde me zelfs niet een heel
klein beetje misselijk.
 Reageer
op deze column...
Geschreven op 12 maart 2009 |
|
|
|
Lees
meer